[review] Carriers

Film | Carriers (2009)
Regisseur | Àlex Pastor en David Pastor
Genre | Drama/ thriller
Cast | Chris Pine, Piper Perabo, Lou Taylor Pucci, Emily VanCamp e.a.
Releasedatum | 24-09-2009 (NL)
Link | Officiële website | IMDb

#1 Avoid populated areas at all costs
#2 If you come in contact with other people, assume they have it
#3 The virus can survive on surfaces for up to 24 hours
#4 Never touch anything that’s not desinfected
#5 Take what you need and never look back

Dit zijn de vijf gulden regels die vier jongeren hebben opgesteld om de dodelijke pandemie te overleven in het door de broertjes Àlex en David Pastor geschreven en geregisseerde Carriers. Deze rolprent lag al een tijdje bij Paramount op de plank, maar pas na het succes van J.J. Abrams’ Star Trek dit voorjaar, besloot de productiemaatschappij de film af te stoffen en uit te brengen. Opkomende acteur Chris Pine, die in Carriers één van de vier rondtrekkende jongeren speelt, wist namelijk in korte tijd behoorlijk wat naamsbekendheid te verwerven met zijn vertolking van de jonge James T. Kirk in de reboot van de populaire science fiction-franchise. Maar de studiobazen hebben met het thema van Carriers ongetwijfeld ook op de massahysterie rondom de Mexicaanse griep willen meeliften.



Roadtrip om pandemie te overleven
In Carriers heeft een wereldwijde virusuitbraak de mensheid flink weten uit te dunnen. Steden zijn uitgestorven en wegen liggen er op een paar autowrakken na verlaten bij. Twee broers en twee jonge vrouwen zijn vastbesloten het dodelijke virus te overleven. In een bepakte Mercedes trekken zij via binnenwegen richting de zuidkust van de VS. Koste wat kost proberen ze elk contact met andere overlevenden en bovenal geïnfecteerden te vermijden.

Chris Pine speelt grote broer Brian, de meest geharde van het gezelschap. Dit blijkt voor het eerst wanneer hij koelbloedig een gestrande vader en dochtertje alle vormen van hulp weigert, terwijl zijn geliefde Bobby (Piper Perabo), zijn jongere broer Danny (Lou Taylor Pucci) en diens schoolvriendin Kate (Emily VanCamp) met enige aarzeling de ongelukkige ontmoeting aanschouwen. Tijdens de vierdaagse trektocht wordt de groep voor keuzes gesteld die tegen alle normen en waarden ingaan. En wanneer het noodlot toeslaat, worden ze gedwongen om de moeilijkste beslissingen van hun leven te maken.

Trailer


Realistisch en angstaanjagend
Afgaand op de trailer lijkt Carriers op een zoveelste horror gevuld met (on)appetijtelijk bloedvergieten, waarbij de druppels van het witte doek spatten, maar niets is minder waar. Het verhaal bevat dan wel elementen van het genre en enkele klassieke schrikmomenten, maar is in feite een psychologische drama.

Centraal staan de mens en de menselijkheid, of eerder het snelle verval daarvan wanneer de samenleving in elkaar is gestort. De onderlinge relaties van de vier hoofdrolspelers worden onder een vergrootglas gelegd en door middel van soms ietwat langdradige dialogen uitvergroot. Degenen die rondstruinende zombies verwachten te zien in Carriers komen dan ook bedrogen uit. Maar toch maakt dit de film niet minder eng of ook maar een tikkeltje minder onderhoudend. Integendeel, de afwezigheid van bijtgrage ondoden maakt Carriers realistisch en juist daarmee vele malen angstaanjagender dan een willekeurige horrorfilm die puur is opgebouwd uit slechts tijdelijke schrikmomenten.

Het is griezelig om te zien waar doodnormale mensen toe in staat zijn in een vervallen beschaving. Er ontstaan nieuwe samenlevingsverbanden met bijbehorende sociale controle waar menselijkheid in veel opzichten ontbreekt. Vrijwel alles is geoorloofd, zolang men er zelf maar beter van wordt. Dit grimmige beeld wordt ook geschetst in het veelal geprezen en vergelijkbare 28 days later van Danny Boyle.



Solide cast
De gebroeders Pastor hebben al een aantal korte films op hun naam staan, maar met Carriers debuteren ze als echte feature film directors. Ze hebben hulp gekregen van een relatief minder bekende, maar vrij solide cast. Vooral Chris Pine levert hier een knap staaltje acteerwerk af als meedogenloze groepsleider. Naarmate de film vordert, wordt zijn personages drang tot overleven steeds benauwender om naar te kijken. En als blijkt dat zijn karakter complexer in elkaar zit, wordt er toch nog een licht gevoel van sympathie gewekt. Well done.

De zwakste schakel tussen het gezelschap is Emily VanCamp, of eigenlijk haar rol Kate. Kate is een vrij nietszeggend personage dat in de gehele prent niet in het oog springt. Dit in tegenstelling tot Frank (Christopher Meloni), de hopeloze vader van een geïnfecteerd meisje, die in de eerste helft van de film een krachtige indruk achterlaat.

Conclusie
Het is lastig te zeggen voor welk soort publiek deze film bedoeld is. Aan de ene kant zullen veel bioscoopgangers die op zoek zijn naar een portie ouderwetse horror het nodige blood and gore missen dat hen 'beloofd' is door de misleidende trailer. Aan de andere zijde zal het post-apocalyptische thema een groot aantal liefhebbers van het dramagenre niet aanspreken of zelfs afschrikken. En dat is jammer, want Carriers is absoluut een degelijke film. De spanningsopbouw en de ontwikkelingen van de personages weten de aandacht van de kijker vast te houden, al zwakt dat soms af door enkele langdradige dialogen en ietwat geforceerde scènes. Maar de film zet men door de recente gebeurtenissen rondom de Mexicaanse griep vooral aan het denken: in hoeverre geeft Carriers een reëel beeld van een dergelijke virusuitbraak? En hoe zal men in de werkelijkheid in zo’n uitzichtloze situatie met elkaar omgaan? Food for thought, people.